Mirësevini!

PLATFORMA DIGJITALE
“EPOKA BABA HEKURAN NIKOLLARI”

Drejtor editorial : Fejzo NIKOLLARI

MISIONI YNË

Platforma dixhitale “Epoka Baba Hekuran Nikollari” ka një mision të qartë dhe të panegociueshëm:
të mbrojë pa asnjë kompromis trashëgiminë e tij nga çdo tendencë abuzive, deformuese apo fragmentarizuese.
Ne angazhohemi të ndjekim me rigorozitet parimet mbi të cilat ai ndërtoi jetën dhe veprën e tij:

• Drejtësi për të gjithë
• Ndershmëri
• Transparencë
• Përkushtim
• Devocion ndaj shërbimit

QËNDRIMI YNË

Ne jemi vigjilentë ndaj çdo përpjekjeje - nga cilado anë, përfshirë edhe struktura publike apo shtetërore - që mund të tentojë , të zbehë, anashkalojë, fragmentarizojë apo të relativizojë rolin, peshën dhe rëndësinë e një figure që bëri epokë.
Për ne ekziston vetëm një standard: e vërteta dhe integriteti i figurës së Baba Hekuran Nikollarit.
Ne kemi vetëm një udhërrëfyes në angazhimin tonë profesional dhe moral:

BABA HEKURAN NIKOLLARIN

KUJTESA

“Të punoje me Baba Hekuranin…”

Të punoje me Baba Hekuran Nikollarin nuk ishte thjesht një përvojë pune. Ishte një provë karakteri. Një shkollë më vete, ku nuk mësoje vetëm zanatin, por mbi të gjitha disiplinën, përgjegjësinë dhe dinjitetin në punë. Ishte një botë ku lidhjet familjare zbeheshin përballë parimeve dhe ku çdo njeri vlerësohej vetëm për atë që jepte.

Bashkim Nikollari e kujton kështu atë marrëdhënie të veçantë: “Nuk ishim vetëm nip e xhaxha. Siç e kam thënë edhe më parë, ishim shokë kishim ndarë shumë momente së bashku, sidomos në kohën kur ai ishte ende civil. Por, kur veshi rrobën e misionarit bektashian, kur bëhej fjalë për punën, për teqenë, për standardet dhe rregullat, çdo lidhje familjare nuk merrej në konsideratë. Para tij, unë isha thjesht një qytetar, një punëtor si gjithë të tjerët.”

Bashkim Nikollari dhe Baba Hekuran Nikollari

Barazi përpara detyrës

Bashkimi pati fatin të ishte pjesë e proceseve të mëdha ndërtuese në Alipostivan. Në hotelin e ndërtuar aty, ai mori përsipër të gjitha punimet e drurit jo si nip, por si mjeshtër. Një zanat i trashëguar nga i ati, Skënderi, që duhej të provohej përmes cilësisë, jo përmes mbiemrit. “Me Baba Hekuranin në punë nuk kishte shumë fjalë,” - kujton ai. “Kishte vetëm parime: korrektësi, saktësi dhe drejtësi në shpërblim.” Ai nuk përdorte lavdërime të lehta. Nuk të përkëdhelte me fjalë. Përkundrazi, ishte i drejtpërdrejtë, ndonjëherë edhe i ashpër: “Po nuk punove sipas modelit të tim vëllai, lëre vetë punën para se të ta them unë!”

Fjala e tij kishte peshë

Baba Hekurani ishte kërkues deri në detaj, i drejtë në gjykim dhe i sinqertë në çdo qëndrim, ai ndërtoi një kulturë pune që nuk linte vend për kompromis. Por pas kësaj disipline të hekurt fshihej një dimension tjetër, ai i vlerësimit të heshtur. Çdo vizitor apo mysafir që admironte veprën arkitekturore të ngritur aty, dëgjonte prej tij një fjali të thjeshtë, por me peshë: “Punimet e drurit i ka bërë nipi im.”

Bashkimi nuk e dëgjonte drejtpërdrejt këtë vlerësim. Ia përcillnin të tjerët. Dhe pikërisht në ato momente, kuptonte diçka më të madhe se çdo fjalë e thënë ballë për ballë. Sepse Baba Hekurani nuk ishte njeri i fjalëve të shumta. Ai ishte njeri i veprave dhe i vlerësimit të matur. Dhe ndoshta pikërisht kjo e bënte atë të madh: aftësia për të kërkuar maksimumin në punë dhe për të dhënë vlerësimin në mënyrën më të heshtur, por më të thellë. Sepse tek ai, fjala kishte peshë. Por heshtja kishte kuptim.

KUJTESA

“Dervishi që Perëndia e solli në Alipostivan”

“Baba Hekuran Nikollari, ishte udhëtar i rrallë i bektashizmit, që e veshi rrobën e bardhë dhe të bardhë si bora e mbajti deri në ditën e fundit.” Firuzan Peça - Libohovë

“Dervishin e paska sjellë Perëndia”

Libohovidi 85 vjeçar Firuzan Peça është “bibliotekë” kur nis dhe rrëfehet për personalitetin, figurën dhe marrëdhënit e tij dhe të familjes me Baba Hekuran Nikollarin.

Lexo më shumë

Baba Hekuran Nikollari dhe Firuzan Peça

EDITORIAL

Kur vepra bëhet histori

85-vjeçari Firuzan Peça nga Libohova: “Baba Hekuran Nikollari “tund” malet… Lum ai që e kupton dhe mjerë ai që harron.”

Baba Hekuran Nikollari nuk ishte vetëm ndërtues veprash ai ishte ndërtues shpirtrash, ishte klerik i guximit dhe i veprimit. Ai nuk ngriti vetëm teqe, por u gjend pranë njerëzve si prind, si edukator dhe si shpresëdhënës. Prandaj çdo përpjekje për të zvogëluar rolin dhe madhështinë e tij është e kotë. Sepse ai mbetet aty ku nisi misionin në Alipostivan. Aty ku ende “sheh, dëgjon, vëzhgon dhe i gjenden pranë gjithkujt që guxon të thotë të vërtetat siç janë”. Siç thotë 85-vjeçari Firuzan Peça nga Libohova: “Baba Hekuran Nikollari tund malet… Lum ai që e kupton dhe mjerë ai që harron.”

Firuzan Peça,Baba Hekuran Nikollari dhe Begzade Peça

Mund të ketë zëra që përpiqen të mbulojnë “diellin me shoshë”, por e vërteta nuk zbehet. Epoka e tij jeton në ndërgjegjen e njerëzve, në kujtesën që trashëgohet brez pas brezi. Për kujtesë: Ai nuk ndërtoi vetëm vende kulti. Ai rizgjoi besimin. Riktheu dritën kur dukej se ishte shuar. Sepse veprat e mëdha nuk lindin në rehati. Ato lindin në vështirësi, në tokë të ashpër, mes dyshimit dhe mungesës. Në fillim ishte vetëm një kodër e zhveshur… dhe një vizion që pak kush e besonte. Sot, është histori. Sepse kur besimi bëhet vepër, ai nuk mbetet më vetëm besim bëhet përjetësi.

KUJTESA

EPOKA E BABA HEKURAN NIKOLLARIT

Sfidat e fillimit: S’kishte as teqe, as tyrbe

“Ndonjëherë duhet të kujtojmë, që të kuptojmë se teqeja e Alipostivanit, ajo qytezë shpirtërore nuk u ngrit vetvetiu, por mbi mund, sakrificë, djersë, vizion, përkushtim dhe vetmohim. Baba Hekuran Nikollari nuk ishte thjesht një klerik i respektuar, por një kalorës i bektashizmit dhe i patriotizmit, që me veprën e tij e skaliti emrin në histori me gërma të arta.”

Ishte viti 1998. Kur Baba hekuran Nikollari u ngjit në Alipostivan, nuk gjeti thjesht një vend të braktisur, por një boshllëk që dhembte shpirtërisht dhe fizikisht. “S’kishte as teqe, as tyrbe”, thoshte shpesh. Jo si ankesë, por si një thirrje e heshtur drejt misionit. Ato jetonin vetëm në kujtesën e venitur të disa pleqve, si hija e një zjarri të fikur prej kohësh.

Rrënjët e një tradite të lashtë, që nga shekulli XV, qëndronin të zhveshura përballë kohës. Vetëm një Lis dhe një Qiparis i vetmuar dëshmonin se aty dikur kishte rrahur një zemër shpirtërore. Por ai nuk u ndal. Nuk u tremb. Nuk pyeti nëse do të kishte ndihmë, nëse do të kishte mundësi, apo nëse dikush do ta besonte. Ai nisi.

Vetëm…por me besim!

Me torbën mbi supe, me vizionin në mendje dhe me një besim që nuk e lëkundte as varfëria, as terreni, as braktisja, Baba Hekurani sfidoi gjithçka... Siç dëshmon njëri nga klerikët bektashi: “Baba Hekurani mori mbi supe amanetin për të ndërtuar teqe në zona të thella, pa rrugë, pa dritë, pa ujë e pa përkrahje, por me dritë në shpirt dhe besim të patundur.Ai njeri madhështor ka fjetur jashtë, nën dritën e hënës, me një copë bukë të thatë dhe një gllënjkë uji, por gjithmonë me shpirt të ngopur e falënderues. Ai e shihte çdo sfidë si bekim.” Netët e para fjeti mbi tokën e ftohtë. Një mbulesë e vjetër mbi trup, një thes nën kokë dhe një lutje në zemër. Në heshtjen e errësirës, pranë Lisit dhe Qiparisit, një zë i brendshëm i përsëriste: Mos prit. Nis.

Dhe ai nisi…
Me duart lakuriqe. Me besimin plot. Me dëshmitarë qiellin, tokën dhe kujtesën e shenjtë të vendit. Me praninë e nipit të tij të vogël, Fejzos, që i sillte një kafshatë bukë dhe një shishe dhallë. Kështu filloi gjithçka, jo nga pasuria, por nga besimi.

HISTORI NJERËZORE

Në gjurmët e një marrëdhënieje që ndryshoi një jetë

“Edhe në librat fantastiko-shkencorë nuk e gjen profilin e një njeriu ku bashkohen në një: dimensioni njerëzor, human, shpirtëror, frymëzues, edukues, i fjalës së mbajtur dhe i veprave të përfunduara. Brezi im është me fat që e njohu dhe u bekua prej Baba Hekuran Nikollarit. Ai mbetet një njeri dhe klerik i jashtëzakonshëm. Nuk është perceptim, por realitet i përjetuar nga unë dhe familja ime.”

–Kledisa Jaçe, juriste

Familja Jaçe e bekuar nga Baba Hekurani

Lexo më shumë

EDITORIAL

Dimensionet e Baba Hekuran Nikollarit

Në një kohë kur fjalët konsumohen shpejt dhe premtimet shpesh treten në harresë, ekzistojnë ende histori që rikthejnë besimin tek pesha e fjalës së dhënë. Jo si deklaratë, por si akt. Jo si premtim, por si përgjegjësi. Historia e familjes Jaçe nuk është thjesht një rrëfim emocional. Ajo është një dritare e rrallë për të kuptuar dimensionin e pazakontë të një njeriu që nuk jetoi për veten, por për të tjerët. “Unë këtë djalë jetim do ta ndihmoj.” Një fjali e thënë pranë një varri. Një moment i heshtur, pa spektakël. Por pikërisht aty fillon ajo që e dallon Baba Hekuranin: për të, fjala nuk ishte shprehje ishte vendim. Dhe vendimi, rrugë pa kthim.

Agron Jaçe dhe Baba Hekuran Nikollari

Dimensioni i tij nuk qëndron vetëm tek akti i ndihmës. Qëndron tek mënyra se si ai e konceptonte njeriun. Tek aftësia për të parë përtej rrethanës, për të depërtuar tek nevoja e tjetrit, për të marrë mbi vete barrë që nuk ishte e tij dhe për ta mbajtur pa e shpallur. Në këtë histori, nuk kemi të bëjmë me një akt bamirësie të rastësishëm. Kemi të bëjmë me një filozofi jetese që e bën njeriun urë mes fatit dhe shpresës. Një filozofi ku ndihma nuk është episod, por vazhdimësi; ku lidhja nuk është formale, por e përjetuar; ku përgjegjësia nuk delegohet, por merret mbi supe.

Baba Hekurani nuk ndërtoi thjeshtë marrëdhënie njerëzore ai ndërtoi besim. Dhe besimi, në thelbin e tij, nuk kërkon fjalë të mëdha, por qëndrueshmëri në kohë. Ai ishte nga ata njerëz që nuk të premtojnë shumë, por bëjnë gjithçka. Fakti që një i ri, në një moment dhimbjeje, gjen tek ai jo thjesht ngushëllim, por një mbështetje reale dhe të vazhdueshme, tregon për një dimension tjetër, atë të njeriut që bëhet familje përtej gjakut. Dhe kjo është ndoshta forma më e lartë e humanizmit.

Në një shoqëri që shpesh mat suksesin me atë që zotëron, figura të tilla na kujtojnë se madhështia matet me atë që jep. Jo me zhurmë, por me ndikim. Jo me imazh, por me jetë të prekura. Sepse në fund, nuk mbeten fjalët që themi. Mbeten jetët që ndryshojmë. Dhe në këtë kuptim, dimensioni i Baba Hekuranit nuk është thjesht i madh është i pazakontë.

KUJTESA

Standartet e Baba Hekuran Nikollarit

“Çdo punëtor meriton të marrë shpërblimin e tij pa iu tharë djersa”
- Baba Hekuran Nikollari

Kjo thënie nuk është thjesht një parim moral. Ajo përbën themelin e një modeli të mirëfilltë administrimi një mënyrë drejtimi që vendos në qendër njeriun, dinjitetin e tij dhe drejtësinë në punë.Në thelb të këtij modeli qëndron një raport i drejtë mes punës dhe shpërblimit. Pagesa e menjëhershme nuk është vetëm detyrim ekonomik, por një akt transparence dhe përgjegjshmërie. Ajo ndërton besim, motivon përkushtimin dhe krijon një kulturë pune të shëndetshme.Pikërisht këtë model zbatoi në praktikë Baba Hekuran Nikollari. Në kantierët e ndërtimit të teqeve, standardi ishte i qartë: punëtori shpërblehej menjëherë pas përfundimit të punës. Dëshmitë e atyre që kanë punuar pranë tij, si mjeshtri i gurit Arben Shkëmbi nga Këlcyra, e konfirmojnë këtë si një normë të pandryshueshme.

Ky model administrimi nuk mbështetej në favore apo ndërmjetësime, por në parime të pastra: pa nepotizëm, pa tribalizëm, pa abuzim me krahun e punës. Ai vendosi standarde të qarta funksionimi, rregull, shërbim, korrektësi dhe respekt për çdo individ që kontribuonte.
Në kontrast me realitetin e sotëm, ku vonesat e pagesave dhe mungesa e transparencës shpesh janë kthyer në problem të zakonshëm, ky model shfaqet si një alternativë e qartë dhe e realizueshme. Ai dëshmon se drejtësia në administrim nuk është një ideal i paarritshëm, por një praktikë që kërkon vullnet dhe integritet.

Gjatë punimeve në teqen e Alipostivanit

Në këtë kuptim, veprimi i tij nuk ishte thjesht menaxhim i një procesi ndërtimi, por ndërtim i një kulture. Një kulture ku fjala dhe vepra përputhen, ku përgjegjshmëria nuk delegohet dhe ku drejtimi bëhet me “duar të pastra”. Prandaj, ky model mbetet aktual: jo si kujtesë e së shkuarës, por si standard për të ardhmen.

EDITORIAL

Një falënderim që nuk mbaron me fjalë

Nuk është vetëm emri dhe epoka e Baba Hekuranit që jeton tek ne. Është ndërgjegjja jonë që zgjohet prej tij. Për këdo që ende ka guximin të dëgjojë veten!

Ka emra që i përkasin historisë. Ndërsa Baba Hekuran Nikollari është histori në vetvete. Ai nuk është një kujtim që rrëfehet. Është një prani që vazhdon. Ai nuk u përket vetëm atyre që e njohën. Ai u përket atyre që e ndjejnë. Sepse ka figura që nuk lënë pas vetëm vepra- lënë gjurmë në ndërgjegje. Dhe aty fillon e vërteta e tij. Por çdo e vërtetë ka nevojë për dëshmitarë. Jo për ta mbrojtur-por për të përçuar të vërtetat brezave.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.jfif

Këtu hyni ju. Ndjekësit. Jo si publik. Jo si spektatorë. Por si bartës të një fryme që nuk pranon të shuhet. Ju nuk po kujtoni thjesht një figurë. Po vazhdoni një prani. Në çdo fjalë tuajën, në çdo reagim, në çdo kujtim që ndani,ka diçka që nuk mund të fabrikohet: ka vërtetësi. Dhe kjo është ajo që e bën këtë lidhje të pathyeshme. Sepse një figurë jeton aq sa jeton në ndërgjegjen e njerëzve. Ndërsa platforma epokababahekurannikollari.com nuk është as më shumë, as më pak , është zëri që i lidh këto dy botë. Ajo nuk krijon frymë. Ajo e përcjell. Ajo nuk shpik kujtesë. Ajo e mbledh . Ajo nuk ndërton figurën. Ajo e bën të dëgjohet. Dhe kështu, pa bujë, por me forcë, krijohet një rend që nuk thyhet:

Një figurë që frymëzon. Një komunitet që e mban. Një zë që e përçon. Ky nuk është thjesht një editorial. Është një dëshmi.Dëshmia se ka ende njerëz që nuk harrojnë. Se ka ende ndërgjegje që zgjohet. Dhe se ka ende figura që nuk kanë nevojë të jenë të pranishme për të qenë të gjalla. Sepse në fund, gjithçka përmblidhet këtu: Ka figura që jetojnë në histori. Dhe ka të tjera që nuk largohen kurrë prej saj.

Baba Hekuran Nikollari i përket kësaj të dytës. Ajo që dikur mund të dukej si përjetim individual, sot është bërë një e vërtetë kolektive. Mijëra ndjekës të platformës sonë kanë dëshmuar të njëjtën gjë: mjaftonte një takim i vetëm për të kuptuar se përballë nuk kishe thjesht një klerik, por një prani që të lexonte, të kuptonte dhe të orientonte pa fjalë të tepërta. Kjo nuk është statistikë. Kjo është dëshmi.

Në këtë kuptim, ne stafi i epokababahekurannikollari.com nuk jemi thjesht një platformë. Jemi një urë. Një përpjekje për të mbajtur gjallë një frymë që ju, me fjalët dhe reagimet tuaja, po e ktheni çdo ditë në realitet. Sepse komentet tuaja nuk janë komente. Janë kujtime që flasin. Janë ndërgjegje që refuzon të heshtë. Së shpejti, kjo zë do të ketë një hapësirë të dedikuar një dritare ku çdo mesazh do të marrë vendin që meriton. Jo për t’u ekspozuar, por për t’u dëgjuar. Ju falënderojmë. Jo për ndjekjen. Por për besimin. Dhe tani, le të jemi të qartë. Ka përpjekje për ta zvogëluar këtë figurë.

Për ta relativizuar. Për ta kthyer në një kapitull të mbyllur. Por si mund të mbyllet ajo që nuk ka pushuar kurrë së jetuari? Baba Hekurani nuk është një kujtim. Nuk është një emër. Nuk është një epokë e kaluar. Ai është një prani që nuk kërkon leje për të ekzistuar. Ai jeton në kujtesën tuaj. Në mënyrën si mendoni. Në mënyrën si veproni.Dhe e vërteta është kjo: Nuk jemi ne që po e mbajmë gjallë emrin e tij. Është ai që po mban gjallë ndërgjegjen tonë.

KUJTESA

FENOMENI BABA HEKURAN NIKOLLARI

Vetëflijimi si sistem vlerash

“Unë, fakiri, nuk mbaj as brez, as xhep; çdo gjë që bëj, i përkushtohem ndërtimit të sistemit të vlerave shpirtërore dhe kombëtare.”
- Baba Hekuran Nikollari

Kjo nuk është thjesht një thënie. Është një filozofi jetese. Është një model që e shndërron një klerik në fenomen. Baba Hekuran Nikollari nuk e ndërtoi jetën mbi pasurinë materiale, por mbi një mision të qartë: ngritjen e një sistemi vlerash që i shërben shpirtit dhe kombit njëkohësisht.Refuzimi i “brezit” dhe “xhepit” nuk është vetëm simbol i thjeshtësisë, por një deklaratë e fortë:jeta e tij nuk i përkiste vetes, por një ideali më të madh. Në këtë kuptim, ai nuk ishte vetëm shërbyes i besimit, por arkitekt i një vizioni që ndërthurte spiritualitetin me identitetin kombëtar. Prandaj, Baba Hekuran Nikollari nuk mund të lexohet vetëm si figurë historike. Ai duhet kuptuar si fenomen një rast i rrallë ku fjala, vepra dhe sakrifica bëhen një. Dhe pikërisht kjo e bën atë unik.

INFORMACION

Në traditën bektashiane, agjërimi i 10 ditëve lidhet ngushtë me përkujtimin e ngjarjeve të muajit të Ashures dhe, në mënyrë të veçantë, me martirizimin e Imam Husejnit në Betejën e Qerbelasë. Këto ditë janë të mbushura me lutje, meditim dhe reflektim të thellë shpirtëror.

Në këtë kuadër, duke nisur nga dita e sotme, ka filluar rituali i përvitshëm i agjërimit. Si gjithmonë, edhe këtë herë kujtojmë dhe përcjellim urimin e Baba Hekuran Nikollarit, i cili jeton në memorien dhe zemrat tona: agjërim sa më të lehtë dhe të pranuar për të gjithë besimtarët.

Agjërim sa më të lehtë dhe të pranuar

Në respekt të traditës dhe të ditëve të matemit, njoftojmë besimtarët dhe komunitetin se gjatë kësaj periudhe nuk do të zhvillohen vizita dhe aktivitete në komplekset shpirtërore të ndërtuara nga Baba Hekuran Nikollari: në Alipostivan, Frashër, Cfrat dhe Përmet.

Po ashtu, në shenjë respekti për këto ditë, nuk do të kryhen vizita apo aktivitete as në tyrbe dhe mekame.

Këto janë ditë përulësie, kujtese dhe përkushtimi shpirtëror.

IMAM HYSEJNI

URTËSI QË VLEN SOT

“Puna dhe shkolla janë dyert e jetës.”
“Librat hapin horizontin e mendjes.”
“Mendo me mendje dhe vepro me zemër.”
- Baba Hekuran Nikollari

Dija, puna dhe ekuilibri i njeriut.

Në një kohë krize dhe tranzicioni, kur shpesh mungonte vëmendja e shtetit dhe shpresa zbehej në përditshmëri, Baba Hekuran Nikollari nuk priti. Nuk u tërhoq. Ai veproi. Krijoi hapësira pune aty ku dukej se nuk kishte mundësi. Ngriti besimin aty ku mbizotëronte pasiguria. Dhe mbi të gjitha, u bë mësues i një brezi të tërë.

Ai nuk edukoi vetëm me fjalë, por me shembull. I frymëzoi të rinjtë drejt shkollimit, drejt dijes, drejt një jete me qëllim. Sepse e dinte që një shoqëri nuk shpëton nga rastësia, por nga njerëzit që formohen me vlera. Për Baba Hekuranin, puna ishte dinjitet. Shkolla ishte dritë. Libri ishte horizont. Dhe mbi këto, ai vendosi një ligj të thjeshtë, por të përjetshëm: mendja të udhëheqë, zemra të mos mungojë. Sepse mendja pa ndjenjë bëhet e ftohtë.

Zemra pa arsye humbet drejtimin. Ndaj ai kërkonte njerëz të plotë - që mendojnë drejt, ndjejnë thellë dhe veprojnë me dinjitet.Ky është modeli i tij. Një model që nuk i përket vetëm kohës së tij - por çdo kohe që ka nevojë për vlera. Sepse vlerat nuk predikohen. Ato jetohen.

KUJTESA

Teqenë e ke tek këmbët e nënës: Respekti dhe dashuria për nënën janë themeli i çdo morali dhe i çdo besimi. Askush që nuk nderon nënën nuk mund të kërkojë shpëtim tek Zoti.

Në këtë thënie, Baba Hekuran Nikollari vendos një raport të drejtpërdrejtë mes nënës dhe besimit. Ai nuk e sheh fenë si një ritual të shkëputur nga jeta, por si një vazhdim të asaj që fillon në familje.

Respekti për nënën nuk është vetëm një detyrim moral, por një kusht për të qenë i denjë për besimin. Nëna është figura e parë që i mëson njeriut dashurinë, sakrificën dhe përkushtimin - vlera që më pas marrin formë edhe në raportin me Zotin. Në këtë kuptim, teqeja nuk është vetëm një vend fizik; ajo është një gjendje shpirtërore që fillon në shtëpi, pranë nënës.
Sepse kush nuk di të përkulet me respekt para nënës… vështirë se mund të ngrihet me përulësi para Zotit.

- Baba Hekuran Nikollari

MISIONI DHE VIZIONI

“Misioni im është t’ia çoj emrin e Teqesë së Baba Aliut përtej oqeanit.”

Kjo thënie përmbledh në mënyrë të përkryer dimensionin e vizionit të Baba Hekuran Nikollarit. Për të, besimi nuk ishte një realitet i kufizuar në hapësira lokale, por një vlerë universale që duhej përçuar përtej kufijve, kudo ku jetojnë dhe veprojnë shqiptarët.

Në këtë kuptim, ai e shihte teqen jo vetëm si një vend adhurimi, por si një pikë referimi identitare, kulturore dhe shpirtërore për diasporën shqiptare. Vizioni i tij ishte i hapur, komunikues dhe i orientuar drejt së ardhmes – një urë lidhëse mes traditës dhe botës moderne.

Kjo filozofi e bëri atë një klerik që nuk mendonte vetëm për të tashmen, por ndërtonte për brezat.

EDITORIAL

FENOMENI BABA HEKURAN NIKOLLARI - NJË EPOKË QË NUK PËRSËRITET

Në kohë të ndryshme, shoqëritë prodhojnë figura që lënë gjurmë. Por rrallëherë lindin personalitete që kapërcejnë kufijtë e kohës dhe shndërrohen në fenomene. Baba Hekuran Nikollari është i tillë. Ai nuk ndërtoi një jetë të zakonshme. Nuk kërkoi pasuri, as lavdi personale. Përkundrazi, ai zgjodhi një rrugë të vështirë: atë të vetëflijimit, të përkushtimit dhe të ndërtimit të vlerave që nuk shihen, por ndihen dhe jetojnë gjatë në ndërgjegjen kolektive.

Në thelb të figurës së tij qëndron një filozofi e qartë: njeriu nuk matet me atë që thotë, por me atë që bën dhe me atë që lë pas. Në një realitet ku fjala shpesh zë vendin e veprës, ai mbeti një dëshmi e gjallë se pesha e vërtetë e jetës qëndron te veprimi, te përgjegjësia dhe te ndikimi që krijon te të tjerët. Thjeshtësia e tij nuk ishte mungesë, por zgjedhje. Heshtja e tij nuk ishte boshllëk, por urtësi.

Sakrifica e tij nuk ishte detyrim, por mision. Nga rindërtimi i teqeve, deri te ringritja e besimit dhe shpresës, çdo hap i tij ishte një akt që i shërbente jo vetëm një komuniteti fetar, por një identiteti më të gjerë kombëtar.

Pikërisht këtu qëndron thelbi i tij si fenomen: ai nuk jetoi për momentin, por për vazhdimësinë. Nuk ndërtoi për vete, por për brezat. Dhe kjo është arsyeja pse Baba Hekuran Nikollari nuk mund të shihet thjesht si figurë historike.

Ai është një model. Një standard. Një pikë referimi që sfidon kohën dhe mënyrën si ne e kuptojmë rolin e njeriut në shoqëri. Sepse në fund, historia nuk i përket atyre që flasin më shumë, por atyre që bëjnë më shumë. Dhe midis tyre, ka disa që nuk përsëriten. Baba Hekuran Nikollari është një prej tyre.

UNIKE: VIZIONI DHE VEPRA

EDITORIAL

Vepra që flet vetë: Epoka e një kleriku
të jashtëzakonshëm

Përkushtimi, devocioni, përhapja e kulturës bektashiane, mbamendja kolektive ndaj besimit, puna, vizioni dhe kreativiteti e shoqëruan Baba Hekuran Nikollarin gjatë gjithë jetës së tij.

Ndoshta disa harrojnë… Por ne kemi një obligim moral dhe profesional: të themi të vërtetat. Jo për ata që i dinë dhe i kanë përjetuar, por për brezat që vijnë. Sepse ky ishte misioni, synimi dhe qëllimi i klerikut që u fali gjithkujt dashuri, u ofroi shpresë dhe i mbështeti pa asnjë rezervë.

Në kuadër të veprave të tij epokale, një vend qendror zë edhe Kolonja. Konkretisht, Teqeja e Qesarakës dhe ajo e Kreshovës. Për këtë të fundit, ai kishte projektuar ngritjen e një muzeu historik, duke e parë atë jo vetëm si një institucion fetar, por si një qendër të identitetit kulturor dhe kombëtar.

Mjafton një aparat fotografik apo një kamerë për të parë dy anët e medaljes: rrënimin e djeshëm dhe ringjalljen e sotme. Këtë e dinë më mirë se kushdo besimtarët kolonjarë, ata që ishin pjesë e aksioneve për rimëkëmbje, por edhe institucionet përkatëse.

Ishte Baba Hekurani – ai burrë i madh i bektashizmit dhe patriot i palëkundur – që i dha jetë dhe dritë këtyre vendeve të shenjta. Ishte ai klerik i jashtëzakonshëm që krijoi një mjedis të gjallë shpirtëror, të cilin sot e gëzojnë të gjithë ata që e vizitojnë për lutje dhe pelegrinazh.

Mbi të gjitha, ai – strategu i dritës – u riktheu dinjitetin e nëpërkëmbur etërve bektashianë të asaj treve.

Ndaj ne ndihemi krenarë për Kolonjën, për Qesarakën dhe për Kreshovën. Por mbi të gjitha, ndihemi të lumtur që veprat e Baba Hekuran Nikollarit i gëzojnë edhe ata që flasin me zë të ulët dhe jo kumbues.

Dhe ndoshta ata kanë të drejtë.

Sepse nuk ka nevojë për zë të lartë, kur vetë vepra flet.

Epoka e Baba Hekuran Nikollarit është një testament historik.

KUJTESA

BABA HEKURAN NIKOLLARI, STRATEGU QË RINGJALLI TEQETË E KOLONJËS
“Kur besimi, vizioni dhe veprat e klerikut të jashtëzakonshëm shkrihen në një, edhe vendet e braktisura rilindin.”
- Kol. Dr. Luan Nikollari

Baba Hekuran Nikollari ishte një mendje brilante. Gjithçka që planifikonte, ai e realizonte. Vizioni i tij kishte kapërcyer prej kohësh kufijtë e qarkut të Përmetit. Me pasion, devotshmëri dhe sakrifica, ai e orientoi fokusin e besimit, shpresës dhe rimëkëmbjes së kulteve bektashiane edhe në rrethin e Kolonjës. Kështu ndodhi me teqetë e Qesarakës ...

Baba Hekuran Nikollari dhe Kol.Dr.Luan Nikollari

Lexo më shumë

Aktualiteti

Vizioni i Baba Hekuranit dhe heshtja e shtetit

Grupi i xhirimit i platformës “epokababahekurannikollari” ndaloi fillimisht në Kreshovë të Përmetit dhe më pas në Frashër. Kamera fiksoi dy realitete të ndryshme dy anë të së njëjtës medalje. Nga njëra anë, një model përkujdesjeje dhe nderimi për figurat kombëtare dhe shpirtërore. Një odë e kuruar me finesë dhe përkushtim maksimal, e dedikuar për Dervish Iljazin e Tomorrit, të fton në një hapësirë qetësie dhe reflektimi.

Jo vetëm kaq: ndërtimi i rrugës dhe rindërtimi i mekamit janë dëshmi konkrete të një pune të bërë me vizion dhe përkushtim. Këto investime mbajnë vulën e Baba Hekuran Nikollarit, në bashkëpunim të ngushtë me banorët e zonës.

Ana tjetër e medaljes: kur shteti harron shtëpinë e kombit

Udhëtimi drejt Frashërit mbetet i vështirë. Rruga e degraduar është një tregues i qartë i mungesës së vëmendjes institucionale. Nëse do të ishte gjallë Baba Hekuran Nikollari, një realitet i tillë nuk do të pranohej prej tij, por do të organizonte punën dhe rruga do të ishte shumë funksionale.

Në mbërritje, ndalemi tek bustet e Abdylit, Naimit dhe Samiut – një simbolikë e lënë në harresë të pajustifikueshme. Më tej, brenda shtëpisë muze, kamera fikson një realitet shqetësues: degradim i dukshëm si pasojë e shpërfilljes.

Dy epoka…

Dhe megjithatë, brenda të njëjtit perimetër, shfaqet një kontrast i fortë. Sikur të bashkëjetojnë dy epoka të ndryshme. Nga njëra anë, neglizhenca institucionale; nga ana tjetër, vizioni dhe vepra e Baba Hekuranit.

Teqja e Frashërit shfaqet si një hapësirë e transformuar rrënjësisht. Rindërtimi dhe ridimensionimi i saj e kanë kthyer këtë vend të shenjtë në një pikë referimi, ku tradita, estetika dhe funksioni bashkëjetojnë në harmoni. Çdo element i kësaj hapësire dëshmon për një standard që tejkalon kufijtë dhe kohën.

Konkluzion

Kontrasti është i qartë. Kur shteti hesht, Baba Hekurani vepronte. Kur institucionet vonojnë, vizioni i tij ndërtonte. Baba Hekuran Nikollari mbetet një dëshmi epokale dhe konkrete se çfarë mund të arrihet kur përkushtimi, besimi dhe përgjegjësia shndërrohen në veprim. Dhe pikërisht për këtë arsye, figura e tij nuk i përket vetëm së shkuarës, por mbetet thellësisht aktuale.

Shënim redaksional: në ditët në vijim do të sjellim prononcime që lidhet me vizionin e Baba Hekuran Nikollarit për të ridimensionuar shtëpinë muze të vëllëzërve Frashëri dhe bërjen e busteve me standarte të mirëfillta bashkëkohore.

Sofra e thjeshtësisë

Baba Hekuran Nikollari – Thjeshtësia si mënyrë jetese

Baba Hekuran Nikollari, përtej ritualit, predikimit dhe shërbesës së dukshme, jetonte një jetë thellësisht modeste, të zhveshur nga çdo tepri, por të mbushur me kuptim. Jeta e tij ishte e hapur si drita e ditës: transparente, e qartë dhe e verifikueshme në çdo detaj. Asgjë e fshehur, asgjë e stisur. Çdo hap dhe çdo zgjedhje e tij ishte në harmoni të plotë me atë që predikonte.

Ai qëndronte larg luksit dhe kishte zgjedhur thjeshtësinë si mënyrë jetese. Pasditeve, klerikun e gjenim shpesh në dy ambiente në Përmet: te Restorant “Iliri” në Piskovë dhe te “Nemërçka”. Këto dy hapësira publike, përtej thjeshtësisë së tyre, mbartnin edhe një simbolikë të veçantë: “Iliri” lidhej me kujtimin e mikut të tij të ndjerë, Ilir Bezatit, ndërsa “Nemërçka” me nënë Besijen, figurë e njohur e devotshmërisë dhe mikpritjes.

Dëshmitë e kohës e përshkruajnë njëzëri të njëjtën tablo. Tavolina e tij ishte gjithmonë e thjeshtë: kafe dhe ujë, ndërsa për ushqim gjellë shtëpie, një copë djathë dhe një gotë dhallë. Madhështia e tij nuk shfaqej në luks, por në përulësi.

E njëjta thjeshtësi përsëritej edhe në restorant “Nemërçka”, ku dëshmitë e familjarëve dhe të njohurve e forcojnë më tej këtë portret: një njeri i qëndrueshëm në zakone, i thjeshtë në kërkesa dhe i madh në sjellje.

intervista selo

Këto dy vende nuk ishin vetëm hapësira qëndrimi, por u kthyen në pika takimi për besimtarë, bashkëpunëtorë dhe miq nga e gjithë Shqipëria. Pa dallim krahine, ideje apo besimi, ata mblidheshin rreth tij dhe, falë pranisë së Baba Hekuranit, krijoheshin ura miqësie dhe mirëkuptimi. Ishte një mënyrë e qetë, por e fuqishme, për të ndërtuar bashkim komunitar dhe kombëtar. Ai shpesh thoshte: “Jemi të vegjël për t’u ndarë, por shumë të fuqishëm të bashkuar.”

Shtëpia si bekim, jo si luks.

Dëshmitë e shoferit të tij, Gentit, e plotësojnë më tej këtë portret. “Asnjëherë, në asnjë rast, nuk prenotoi hotele. Nuk kërkoi luks. Kur udhëtonim drejt Tiranës apo qyteteve të tjera, strehët e tij ishin shtëpi të thjeshta, me mikpritje: bukë, kripë dhe zemër të bardhë.”

Kudo që shkonte, ai gjente shtëpi. Ishin familje besimtarësh dhe njerëz të ndershëm që e prisnin jo si autoritet, por si njeri të shtëpisë. “Thjeshtësia,” – përfundon Genti – “ishte një nga parimet e tij që në fillimet e misionit të shenjtë.”

Genti Alimema me Baba Hekuran Nikollarin

KUJTESA

Standardi i Baba Hekuran Nikollarit: Transparenca që frymëzon një shoqëri

Prononcimi që trondit korrupsionin
Në analizën e stafit të platformës - “epokababahekurannikollari”, rezulton se materiali me titull “Standardi i Baba Hekuran Nikollarit: Transparenca e parasë publike”, publikuar më 25 Maj, 2026, pati një ndikim të menjëhershëm dhe të gjerë në opinionin publik.
Në epiqendër të këtij reagimi ishte deklarata e ekonomistes Sabina Bezati, e cila theksonte:
“Nëse paratë publike do të menaxhoheshin me të njëjtin vizion, transparencë, ndershmëri dhe përgjegjësi siç vepronte Baba Hekuran Nikollari, Shqipëria do të ishte një vend me standarde perëndimore.”

Sabina Bezati dhe Baba Hekuran Nikollari

Brenda pak minutash nga publikimi, në adresat e platformës mbërritën qindra mesazhe nga qytetarë dhe besimtarë, të cilët vlerësonin figurën e Baba Hekuran Nikollarit si një model të rrallë integriteti. Në thelb të këtyre reagimeve qëndronte një ide e qartë: çdo kontribut i besimtarëve u orientua me përpikëri drejt ndërtimit, zhvillimit dhe prosperitetit të komunitetit.

Deklarata

Për hir të konsideratës dhe vlerësimit të publikut për Baba Hekuranin, koordinatorja Beqaraj, udhëtoi në Piskovë-Përmet ku zhvilloi një bisedë të drejpërdrejtë me ekonomisten Bezati. Sipas saj, “Baba Hekurani arriti që nga zero të ngrinte gjithë ato mrekullira: Teqenë e Alipostivanit, Frashërin dhe shumë vende të tjera.
Ai bënte një menaxhim të përkryer të fondeve që hidheshin aty. Dhe mendimi im është ky: nëse edhe paratë e shtetit do të menaxhoheshin ashtu… gjithçka do të ishte e përkryer. Nuk do të kishte vjedhje. Nuk do të kishte keqpërdorim.” Një deklaratë e drejtpërdrejtë. Një model real….ndiqni pronocimin e Bezatit.

Intervista
Në të njëjtën linjë vlerësimi, edhe gazetarja Gerta Zaimaj, në një reportazh për Teqenë e Alipostivanit (Shqipëria.com, 27 mars 2018), evidenton se gjithçka nisi nga zero, por u ndërtua mbi korrektësi dhe menaxhim efikas të të ardhurave të besimtarëve. Sipas saj, modeli i ndjekur nga Baba Hekuran Nikollari mbetet një referencë jo vetëm për komunitetet fetare, por edhe për institucionet publike: pa abuzim, pa shpërdorim - vetëm punë, përkujdesje dhe përgjegjësi.

KUJTESA

Ndërtimi i rrugës Përmet – Cfrat ( 1.5 km): një vepër e Baba Hekuran Nikollarit

Në vitin 2018, në një terren ku nuk ekzistonte asnjë rrugë e hapur, nisi një ndërhyrje që do të ndryshonte aksesin drejt Teqesë së Cfratit.
Baba Hekuran Nikollari, kleriku dhe patrioti i njohur, ndërmori një nismë të rëndësishme infrastrukturore: ndërtimin nga e para të një segmenti rrugor prej rreth 1.5 kilometrash, që lidh Përmetin me Cfratin.
Ka rrugë që ndërtohen mbi gjurmë të vjetra. Por ka edhe rrugë që lindin nga hiçi. Rruga e Cfratit është një prej tyre - një vepër që nisi në vitin 2018 në një terren të pashtruar më parë, duke u kthyer në një arterie jetike për komunitetin dhe teqenë.
Kjo ndërhyrje mbetet dëshmi e vizionit praktik dhe strategjik të Baba Hekuran Nikollarit, ku shërbimi shpirtëror ndërthuret me veprimin konkret në terren.

WhatsApp Image 2026-05-30 at 21.56.48.jpeg

KLERIKU EPOKAL QË RINGJALLI FRASHËRIN

Aty ku lindi kombi - u rindërtua me përulësi, dinjitet dhe ndershmëri nga Baba Hekuran Nikollari.

EDITORIAL

PËR KË BIEN KËMBANAT

Nga MSC.Ing Fejzo NIKOLLARI

“Për kë bien këmbanat?” - do të pyeste Ernest Heminguej.

…për ata që, më 25 maj 2026, në Frashër, zgjodhën të shfaqin hapur atë që deri atëherë e kishin fshehur: mohimin, mosmirënjohjen, vogëlsinë.
Për ata që harruan - ose bënë sikur harruan - njeriun që u hapi udhë. Për ata që dikur i afroheshin me përulje, ndërsa sot shmangin edhe kujtimin. Për ata që nuk patën guximin ta shihnin drejt në sy, sepse përballë kishin një figurë që nuk matet me fjalë, por me vepra. Baba Hekuran Nikollarin.

Lexo më shumë

Baba Hekurani ishte aty...

KUJTESA

Standarti i Baba Hekuran Nikollarit: Transparenca e parasë publike

“Nëse paratë publike do të menaxhoheshin me të njëjtin vizion, transparencë, ndershmëri dhe përgjegjësi siç vepronte Baba Hekuran Nikollari, Shqipëria do të ishte një vend me standarde perëndimore” - shprehet ekonomistja Sabina Bezati.

Lexo më shumë

Sabina Bezati,Baba Hekurani,Jurgen Bezati

NGJARJE EPOKALE

KLERIKU QË BASHKOI ZËRIN SHPIRTËROR ME IDENTITETIN KOMBËTAR

Ngjarje dhe kujtesë historike në Teqenë e Alipostivanit, 2017.

Nderim institucional dhe trashëgimi kulturore në një moment të përbashkët.

Besimi, arti dhe shteti në një akt simbolik që tejkalon kohën.

KUJTESA

SAKRIFICA SI THEMEL I MISIONIT SHPIRTËROR TË BABA HEKURANIT

"Shërbimi ndaj të gjithëve kërkon një sakrificë të rrallë: të mos jesh i askujt, as i vetes, që të mund të jesh i të gjithëve."

- Baba Hekuran Nikollari

baaaaaaaaaaaaaaaaaaabbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb_edited.jpg

Nënë Vezirja me të birin Baba Hekuran Nikollarin

Misioni i Baba Hekuran Nikollarit, në thelb, ishte sakrificë. Jo një sakrificë e përkohshme, por një zgjedhje e vetëdijshme për të lënë pas një pjesë të jetës së tij, në emër të një rruge më të lartë shpirtërore.
Rushan Guçe, një nga miqtë më të afërt të tij, kujton net të tëra bisedash të gjata, ku tema kryesore ishte pikërisht kjo sakrificë. Në ato rrëfime të qeta, shpesh të mbushura me ndjenjë dhe reflektim, Baba Hekurani fliste për raportin e tij me familjen, dhe veçanërisht me nënën, Veziren.

Lexo më shumë

INFORMACIONE

Teqja e Frashërit dhe trashëgimia e Baba Hekuran Nikollarit

Frashër : Vijimësi e misionit , përkujdesjes , përkushtimit dhe vazhdimësisë

Teqja e Frashërit, nën drejtimin e Baba Hekuran Nikollarit, është shndërruar në një nga hapësirat më domethënëse ku ndërthuren besimi, historia dhe zhvillimi komunitar. Ajo nuk funksionon vetëm si një vend lutjeje dhe pelegrinazhi, por si një pikëtakim i gjallë i kujtesës kombëtare dhe i jetës kulturore.

Lexo më shumë

Tomor Kotori,Baba Hekuran Nikollari dhe historiani Kastriot Bezati

KUJTESË

"Ka figura që nuk mbeten vetëm në histori…
por vazhdojnë të jetojnë në kujtesën, besimin dhe shpirtin e njerëzve."

“Kleriku që tejkaloi kohën” vjen si një studim monumental me tre vëllime kushtuar jetës, veprës dhe trashëgimisë së Baba Hekuran Nikollarit.

Një projekt që sjell dëshmi, intervista, materiale arkivore dhe rrëfime që hedhin dritë mbi figurën e një epoke.

Ndiqni platformën “Epoka e Baba Hekuran Nikollarit” në website dhe në rrjetet sociale për të zbuluar më shumë rreth këtij udhëtimi unik historik dhe shpirtëror.

“Kleriku që tejkaloi kohën.”
Së shpejti.

NGJARJE EPOKALE

E pabesueshme, por e vërtetë: Kleriku që ndërtoi rrugë në jug të Shqipërisë!

Baba Hekuran Nikollari, përtej misionit fetar, ka realizuar një ndër ndërhyrjet më të pazakonta në hapësirën shqiptare: ndërtim dhe rindërtim infrastrukturor që lidh komunitete dhe rikthen jetë në zona të izoluara. Në një realitet ku rrugët dhe ujësjellësit konsiderohen ekskluzivisht kompetencë e shtetit, një klerik në jug të vendit ka thyer këtë kufi tradicional, duke u shndërruar në një rast unik në praktikën shoqërore dhe historike shqiptare.

Lexo më shumë

Alipostivan: Rruga me kalldrëm drejt teqesë merr formë përfundimtare

3.900 m² investim që transformon hyrjen në kompleks Një tjetër projekt i rëndësishëm është përmbyllur në Alipostivan, ku rruga automobilistike që të çon drejt portës kryesore të teqesë është shtruar me kalldrëm në një sipërfaqe prej 3.900 metrash katrorë. Ky investim ësh të realizuar në kuadër të vizionit të Baba Hekuran Nikollari, duke harmonizuar infrastrukturën rrugore me ansamblin arkitektonik të kompleksit. Një hyrje dinjitoze për pelegrinët dhe turistët Punimet kanë nis

Alipostivan: 14 Maj një mirëseardhje shpirtërore

Festa e 14 Majit në Alipostivan – një mirëseardhje shpirtërore Sot, në Teqenë - qytezë shpirtërore të Alipostivanit, festohet një nga ditët më të rëndësishme për besimtarët bektashinj: 14 maji – dita e pelegrinazhit dhe e themelimit të Teqesë së Baba Aliut. Qindra e mijëra besimtarë, por edhe qytetarë pa dallim besimi, janë mbledhur për të kremtuar këtë ditë të shenjtë, në një atmosferë paqeje, përkushtimi dhe bashkimi shpirtëror. Edhe pse kjo festë i ka rrënjët që në kohën e

RRETH TEQEVE QË NDËRTOI DHE PREDIKOI BABA HEKURAN NIKOLLARI

Nga hiri në dritë. Kështu nisi një vepër. Teqeja e Alipostivanit u ngrit përsëri. Jo vetëm si vend kulti - por si qendër shpirtërore dhe kulture. Frashëri u rikthye në identitetin e tij. Një simbol që mori sërish jetë. Nga themelet, u ndërtua teqeja e Cfratit.
Një fillim i ri, mbi besim të fortë. Përmeti u ringjall. Si dëshmi e një rruge që nuk ndalet.
Dhjetëra mekame dhe tyrbe u rikthyen në dinjitet. Një trashëgimi që u bë sërish e gjallë. Kjo nuk ishte thjesht punë. Ishte mision. Dhe mbi të gjitha - një vepër e jashtëzakonshme.

Lexo Më Shumë

Home: About

NË QYTEZËN SHPIRTËRORE TË BABA HEKURAN NIKOLLARIT
Besimtarë dhe qytetarë nga e gjithë Shqipëria përulen me respekt para mezarit të klerikut të shquar. Një vend lutjeje, kujtese dhe frymëzimi, ku vazhdojnë të jetojnë vepra, vizioni dhe mesazhi i tij.

Këngë

Teqeja Alipostivan Permet